| |
| NON possum reticere, deae, qua me Allius in re | |
| iuuerit aut quantis iuuerit officiis, | |
| ne fugiens saeclis obliuiscentibus aetas | |
| illius hoc caeca nocte tegat studium: | |
| sed dicam uobis, uos porro dicite multis | 5 |
| milibus et facite haec carta loquatur anus, | |
| nec tenuem texens sublimis aranea telam | |
| in deserto Alli nomine opus faciat. | |
| nam, mihi quam dederit duplex Amathusia curam, | |
| scitis, et in quo me torruerit genere, | 10 |
| cum tantum arderem quantum Trinacria rupes | |
| lymphaque in Oetaeis Malia Thermopylis, | |
| maesta neque assiduo tabescere pupula fletu | |
| cessaret tristique imbre madere genae. | |
| qualis in aerei perlucens uertice montis | 15 |
| riuus muscoso prosilit e lapide, | |
| qui cum de prona praeceps est ualle uolutus, | |
| per medium densi transit iter populi, | |
| dulce uiatori lasso in sudore leuamen, | |
| cum grauis exustos aestus hiulcat agros: | 20 |
| hic, uelut in nigro iactatis turbine nautis | |
| lenius aspirans aura secunda uenit, | |
| iam prece Pollucis, iam Castoris imploratu, | |
| tale fuit nobis Allius auxilium. | |
| is clausum lato patefecit limite campum, | 25 |
| isque domum nobis isque dedit dominam, | |
| ad quam communes exerceremus amores, | |
| quo mea se molli candida diua pede | |
| intulit et trito fulgentem in limine plantam | |
| innixsa arguta constituit solea. | 30 |
| coniugis ut quondam flagrans aduenit amore | |
| Protesilaeam Laudamia domum | |
| inceptam frustra, nondum cum sanguine sacro | |
| hostia caelestis pacificasset heros. | |
| nil mihi tam ualde placeat, Ramnusia uirgo, | 35 |
| quod temere inuitis suscipiatur heris. | |
| quam ieiuna pium desideret ara cruorem, | |
| docta est amisso Laudamia uiro, | |
| coniugis ante coacta noui dimittere collum, | |
| quam ueniens una atque altera rursus hiems | 40 |
| noctibus in longis auidum saturasset amorem, | |
| posset ut abrupto uiuere coniugio, | |
| quod scibant Parcae non longo tempore abisse, | |
| si miles muros isset ad Iliacos. | |
| nam tum Helenae raptu primores Argiuorum | 45 |
| coeperat ad sese Troia ciere uiros, | |
| Troia (nefas) commune sepulcrum Asiae Europaeque, | |
| Troia uirum et uirtutum omnium acerba cinis | |
| quaene etiam nostro letum miserabile fratri | |
| attulit. ei misero frater adempte mihi, | 50 |
| ei misero fratri iucundum lumen ademptum, | |
| tecum una tota est nostra sepulta domus, | |
| omnia tecum una perierunt gaudia nostra, | |
| quae tuus in uita dulcis alebat amor. | |
| quem nunc tam longe non inter nota sepulcra | 55 |
| nec prope cognatos compositum cineris, | |
| sed Troia obscena, Troia infelice sepultum | |
| detinet extremo terra aliena solo: | |
| ad quam tum properans fertur simul undique pubes | |
| Graeca penetralis deseruisse focos, | 60 |
| ne Paris abducta gauisus libera moecha | |
| otia pacato degeret in thalamo. | |
| quo tibi tum casu, pulcerrima Laudamia, | |
| ereptum est uita dulcius atque anima | |
| coniugium: tanto te absorbens uertice amoris | 65 |
| aestus in abruptum detulerat barathrum, | |
| quale ferunt Grai Pheneum prope Cylleneum | |
| siccare emulsa pingue palude solum, | |
| quod quondam caesis montis fodisse medullis | |
| audit falsiparens Amphitryoniades, | 70 |
| tempore quo certa Stymphalia monstra sagitta | |
| perculit imperio deterioris heri, | |
| pluribus ut caeli tereretur ianua diuis, | |
| Hebe nec longa uirginitate foret. | |
| sed tuus altus amor barathro fuit altior illo, | 75 |
| qui tamen indomitam ferre iugum docuit. | |
| nam neque tam carum confecto aetate parenti | |
| una caput seri nata nepotis alit, | |
| qui cum diuitiis uix tandem inuentus auitis | |
| nomen testatas intulit in tabulas, | 80 |
| impia derisi gentilis gaudia tollens, | |
| suscitat a cano uolturium capiti: | |
| nec tantum niueo gauisa est ulla columbo | |
| compar, quae multo dicitur improbius | |
| oscula mordenti semper decerpere rostro, | 85 |
| quam cum praecipue multiuola est mulier, | |
| sed tu horum magnos uicisti sola furores, | |
| ut semel es flauo conciliata uiro. | |
| aut nihil aut paulo cui tum concedere digna | |
| lux mea se nostrum contulit in gremium, | 90 |
| quam circumcursans hinc illinc saepe Cupido | |
| fulgebat crocina candidus in tunica. | |
| quae tamen etsi uno non est contenta Catullo, | |
| rara uerecundae furta feremus herae. | |
| ne nimium simus stultorum more molesti, | 95 |
| saepe etiam Iuno, maxima caelicolum, | |
| coniugis in culpa flagrantem contudit iram, | |
| noscens omniuoli plurima facta Iouis. | |
| nec tamen illa mihi dexstra depacta paterna | |
| fraglantem Assyrio uenit odore domum, | 100 |
| sed furtiua dedit mira munuscula nocte, | |
| ipsius ex ipso dempta uiri gremio. | |
| quare illud satis est, si nobis is datur unis | |
| quem lapide illa diem candidiore notat. | |
| hoc tibi, quod potui, confectum carmine munus | 105 |
| pro multis, Alli, redditur officiis, | |
| ne uestrum scabra tangat rubigine nomen | |
| haec atque illa dies atque alia atque alia. | |
| huc addent diui quam plurima, quae Themis olim | |
| antiquis solita est munera ferre piis. | 110 |
| seitis felices et tu simul et tua uita, | |
| et domus in qua olim lusimus et domina, | |
| et qui principio nobis te tradidit Afer, | |
| a quo sunt primo mi omnia nata bona, | |
| et longe ante omnes mihi quae me carior ipso est, | 115 |
| lux mea, qua uiua uiuere dulce mihi est. | |
| |
