| |
| TV qui secura procedis mente, parumper | |
| siste gradum, quaeso, uerbaque pauca lege. | |
| illa ego quae claris fueram praelata puellis, | |
| hoc Homonoea breui condita sum tumulo, | |
| cui formam Paphie, Charites tribuere decorem, | 5 |
| quam Pallas cunctis artibus erudiit. | |
| nondum bis denos aetas mea uiderat annos, | |
| iniecere manus inuida fata mihi. | |
| nec pro me queror hoc, morte est mihi tristior ipsa | |
| maeror Atimeti coniugis ille mei. | 10 |
| ‘sit tibi terra leuis, mulier dignissima uita | |
| quaeque tuis olim perfruerere bonis.’ | |
| |
| Si pensare animas sinerent crudelia fata | |
| et posset redimi morte aliena salus, | |
| quantulacumque meae debentur tempora uitae, | 15 |
| pensassem pro te, cara Homonoea, libens. | |
| at nunc quod possum, fugiam lucemque deosque, | |
| ut te matura per Styga morte sequar. | |
| ‘parce tuam, coniux, fletu quassare iuuentam | |
| fataque maerendo sollicitare mea. | 20 |
| nil prosunt lacrimae nec possunt fata moueri. | |
| uiximus, hic omnis exitus unus habet. | |
| parce: ita non unquam similem experiare dolorem | |
| et faueant uotis numina cuncta tuis. | |
| quodque mihi eripuit mors inmatura iuuentae, | 25 |
| id tibi uicturo proroget ulterius.’ | |
| |
