| |
| ILLE ego qui fuerim, tenerorum lusor amorum, | |
| quem legis, ut noris, accipe, Posteritas. | |
| Sulmo mihi patria est, gelidis uberrimus undis, | |
| milia qui nouies distat ab Vrbe decem. | |
| editus hic ego sum; nec non ut tempora noris, | 5 |
| cum cecidit fato consul uterque pari. | |
| siquid id est, usque a proauis uetus ordinis heres, | |
| non modo fortunae munere factus eques. | |
| nec stirps prima fui; genito sum fratre creatus, | |
| qui tribus ante quater mensibus ortus erat. | 10 |
| Lucifer amborum natalibus affuit idem; | |
| una celebrata est per duo liba dies: | |
| haec est armiferae festis de quinque Mineruae, | |
| quae fieri pugna prima cruenta solet. | |
| protinus excolimur teneri, curaque parentis | 15 |
| imus ad insignis Vrbis ab arte uiros. | |
| frater ad eloquium uiridi tendebat ab aeuo, | |
| fortia uerbosi natus ad arma fori; | |
| at mihi iam puero caelestia sacra placebant, | |
| inque suum furtim Musa trahebat opus. | 20 |
| saepe pater dixit ‘Studium quid inutile temptas? | |
| Maeonides nullas ipse reliquit opes.’ | |
| motus eram dictis, totoque Helicone relicto | |
| scribere temptabam uerba soluta modis. | |
| sponte sua carmen numeros ueniebat ad aptos, | 25 |
| et quod temptabam scribere, uersus erat. | |
| interea tacito passu labentibus annis | |
| liberior fratri sumpta mihique toga est, | |
| induiturque umeris cum lato purpura clauo, | |
| et studium nobis, quod fuit ante, manet. | 30 |
| iamque decem uitae frater geminauerat annos | |
| cum perit, et coepi parte carere mei. | |
| cepimus et tenerae primos aetatis honores, | |
| eque uiris quondam pars tribus una fui. | |
| curia restabat. claui mensura coacta est: | 35 |
| maius erat nostris uiribus illud onus. | |
| nec patiens corpus, nec mens fuit apta labori, | |
| sollicitaeque fugax ambitionis eram, | |
| et petere Aoniae suadebant tuta sorores | |
| otia, iudicio semper amata meo. | 40 |
| temporis illius colui fouique poetas, | |
| quotque aderant uates, rebar adesse deos. | |
| saepe suas uolucres legit mihi grandior aeuo, | |
| quaeque nocet serpens, quae iuuat herba, Macer. | |
| saepe suos solitus recitare Propertius ignis | 45 |
| iure sodalitii, quo mihi iunctus erat. | |
| Ponticus heroo, Bassus quoque clarus iambis | |
| dulcia conuictus membra fuere mei; | |
| et tenuit nostras numerosus Horatius auris, | |
| dum ferit Ausonia carmina culta lyra. | 50 |
| Vergilium uidi tantum; nec amara Tibullo | |
| tempus amicitiae fata dedere meae. | |
| successor fuit hic tibi, Galle, Propertius illi: | |
| quartus ab his serie temporis ipse fui. | |
| utque ego maiores, sic me coluere minores, | 55 |
| notaque non tarde facta Thalia mea est. | |
| carmina cum primum populo iuuenalia legi, | |
| barba resecta mihi bisue semelue fuit. | |
| mouerat ingenium totam cantata per Vrbem | |
| nomine non uero dicta Corinna mihi. | 60 |
| multa quidem scripsi, sed quae uitiosa putaui | |
| emendaturis ignibus ipse dedi. | |
| tunc quoque, cum fugerem, quaedam placitura cremaui, | |
| iratus studio carminibusque meis. | |
| molle Cupidineis nec inexpugnabile telis | 65 |
| cor mihi, quodque leuis causa moueret, erat. | |
| cum tamen hic essem, minimoque accenderer igni, | |
| nomine sub nostro fabula nulla fuit. | |
| paene mihi puero nec digna nec utilis uxor | |
| est data, quae tempus per breue nupta fuit. | 70 |
| illi successit, quamuis sine crimine coniunx, | |
| non tamen in nostro firma futura toro. | |
| ultima, quae mecum seros permansit in annos, | |
| sustinuit coniunx exsulis esse uiri. | |
| filia me mea bis prima fecunda iuuenta, | 75 |
| sed non ex uno coniuge, fecit auum. | |
| et iam complerat genitor sua fata, nouemque | |
| addiderat lustris altera lustra nouem. | |
| non aliter fleui quam me fleturus ademptum | |
| ille fuit. matri proxima iusta tuli. | 80 |
| felices ambo tempestiueque sepulti, | |
| ante diem poenae quod periere meae! | |
| me quoque felicem, quod non uiuentibus illis | |
| sum miser, et de me quod doluere nihil! | |
| si tamen exstinctis aliquid nisi nomina restant, | 85 |
| et gracilis structos effugit umbra rogos: | |
| fama, parentales, si uos mea contigit, umbrae, | |
| et sunt in Stygio crimina nostra foro: | |
| scite, precor, causam—nec uos mihi fallere fas est— | |
| errorem iussae, non scelus, esse fugae. | 90 |
| manibus hoc satis est. ad uos, studiosa, reuertor, | |
| pectora, quae uitae quaeritis acta meae. | |
| iam mihi canities pulsis melioribus annis | |
| uenerat, antiquas miscueratque comas, | |
| postque meos ortus Pisaea uinctus oliua | 95 |
| abstulerat decies praemia uictor eques, | |
| cum maris Euxini positos ad laeua Tomitas | |
| quaerere me laesi principis ira iubet. | |
| causa meae cunctis nimium quoque nota ruinae | |
| indicio non est testificanda meo. | 100 |
| quid referam comitumque nefas famulosque nocentis? | |
| ipsa multa tuli non leuiora fuga. | |
| indignata malis mens est succumbere, seque | |
| praestitit inuictam, uiribus usa suis; | |
| oblitusque mei ductaeque per otia uitae | 105 |
| insolita cepi temporis arma manu. | |
| totque tuli casus pelago terraque quot inter | |
| occultum stellae conspicuumque polum. | |
| tacta mihi tandem longis erroribus acto | |
| iuncta pharetratis Sarmatis ora Getis. | 110 |
| hic ego finitimis quamuis circumsoner armis, | |
| tristia, quo possum, carmine fata leuo. | |
| quod quamuis nemo est, cuius referatur ad auris, | |
| sic tamen absumo decipioque diem. | |
| ergo quod uiuo, durisque laboribus obsto, | 115 |
| nec me sollicitae taedia lucis habent, | |
| gratia, Musa, tibi! nam tu solacia praebes. | |
| tu curae requies, tu medicina uenis. | |
| tu dux et comes es; tu nos abducis ab Histro, | |
| in medioque mihi das Helicone locum; | 120 |
| tu mihi, quod rarum est, uiuo sublime dedisti | |
| nomen, ab exsequiis quod dare fama solet. | |
| nec, qui detrectat praesentia, Liuor iniquo | |
| ullum de nostris dente momordit opus. | |
| nam tulerint magnos cum saecula nostra poetas, | 125 |
| non fuit ingenio fama maligna meo, | |
| cumque ego praeponam multos mihi, non minor illis | |
| dicor et in toto plurimus orbe legor. | |
| siquid habent igitur uatum praesagia ueri, | |
| protinus ut moriar, non ero, terra, tuus. | 130 |
| siue fauore tuli, siue hanc ego carmine famam, | |
| iure tibi gratis, candide lector, ago. | |
| |
