| |
| IAM pridem post terga diem solemque relictum | |
| iamque uident noti se extorres finibus orbis | |
| per non concessas audaces ire tenebras | |
| Vesperis ad metas extremaque litora mundi: | |
| nunc illum, pigris inmania monstra sub undis | 5 |
| qui ferat, oceanum, qui saeuas undique pistris | |
| aequoreasque canis, ratibus consurgere prensis. | |
| accumulat fragor ipse metus: iam sidere limo | |
| nauigia et rapido desertam flumine classem | |
| seque feris credunt per inertia fata marinis | 10 |
| quam non felici laniandos sorte relinqui. | |
| atque aliquis prora caecum sublimis ab alta | |
| aera pugnaci luctatus rumpere uisu, | |
| ut nihil erepto ualuit dinoscere mundo, | |
| obstructo talis effundit pectore uoces: | 15 |
| ‘quo ferimur? fugit ipse dies orbemque relictum | |
| ultima perpetuis claudit natura tenebris. | |
| anne alio positas ultra sub cardine gentis | |
| atque alium proris intactum quaerimus orbem? | |
| di reuocant rerumque uetant cognoscere finem | 20 |
| mortalis oculos. aliena quid aequora remis | |
| et sacras uiolamus aquas diuumque quietas | |
| turbamus sedes?’ | |
| |
